Przeskocz do treści

Komponenty do Macbooka Apple

Architektura oparta na komponentach. Praktyka ta niesie ze sobą ogromną elastyczność. System, zbudowany zgodnie z tą wytyczną, składa się z mniejszych komponentów. Każdy z tych komponentów może być stworzony niezależnie od innych. Komponenty komunikują się ze sobą za pomocą interfejsów. Dodatkowo każdy komponent może być przetestowany niezależnie od innych. Komponenty raz stworzone, mogą służyć ponownie w kolejnych projektach — będą to typowe elementy ponownego użycia.

Stosowanie tej praktyki wymaga dużej wiedzy od niektórych uczestników projektu. Od innych zaś dyscypliny. Zastosowanie je w praktyce wymaga doświadczenia i przynajmniej jeden z kluczowych uczestników projektu powinien być doświadczony w tego rodzaju budowie systemów. Powinno to zagwarantować, że podejście to nie zostanie opacznie użyte.

Zalety z korzystania z tej praktyki są dosyć oczywiste. Skomplikowany problem można rozbić na kilka mniejszych. Każdy z niezależnie od siebie rozwiązać. Na koniec połączyć wszystko w całość. Zysk ten nie jest niestety za darmo. Trzeba należycie podejść do testowania integracyjnego systemu. Bowiem każde połączenie architektoniczne powinno zostać przetestowane. Pamiętając o tym, że w fazie budowy występuje około trzech iteracji, po każdej z nich następuje wymuszone testowanie integracyjne. Poza tym integracja systemu Apple w komputerach następuje również w fazie przekazania z reguły w dwóch iteracjach. Tak więc prawdopodobieństwo zmaterializowania się ryzyka wadliwej integracji znacznie maleje.

Wizualne modelowanie. Rola modeli jest często i bardzo mocno podkreślana w innych dziedzinach inżynieryjnych. Budowniczowie mostów, okrętów, samolotów, samochodów i budynków niejednokrotnie zawdzięczają swój sukces lub uniknięcie spektakularnej porażki właśnie dzięki modelom nierzadko wykonanym w skali. Zatem dlaczego w przypadku inżynierii oprogramowania i budowy systemów informatycznych praktyka ta jest tak bardzo rzadko stosowana?

Historycznie i mentalnie RUP bardzo mocno jest powiązany z UML. Jest to więź na tyle mocna i na tyle oczywista, że często jest zwyczajnie pomijana. Powoduje to, że często o tej więzi się zapomina lub nawet nie rozumie się. UML służy jako podstawa modelowania wizualnego, dlatego że notacja ta powstała jako kompromis kilku różnych niezależnych od siebie szkół notacji obiektowych. Rozwojem notacji zajmuje się organizacja OMG. Tak więc jest gwarancja rozwoju tej notacji. W skład organizacji wchodzą czołowe firmy z branży IT.

Podobna sytuacja była wcześniej z notacją strukturalną., ale żadna z notacji nie wykazała się znaczącą przewagą. Sytuacja ta przypominała historyczne Chiny i epokę trzech królestw. Każde królestwo miało swój własny dialekt i kulturę. Każde miało swojego króla, każde walczyło z innymi. Dopiero połączenie wszystkich królestw (po długich walkach i podbojach) pozwoliło stworzyć wielkie królestwo z zunifikowanym językiem i kulturą.